İNSAN BU YA İŞTE

İnsan bu ya işte…

Hiçbir şey değilken daha önce (Meryem 9),

Ve de anılmaya değer olmadığı upuzun bir zaman geçtiğinde (İnsan 1);

Bir ölüydü ama diriltildi (Bakara 28).

Göklerle yer bir aradayken daha (Enbiya 30);

Sudan (Nur 45), Topraktan (Rum 20), Çamurdan (Secde 7),

Ama yaratıldı bir tek nefisten (En’âm 98).

Öğrenince de Esma’yı İnsan (Bakara 31);

Getirildi melekler secdeye (A’râf 11).

Yeryüzünde yaratılıp yayılırken insan (Muminun 79);

Daha anne karnında üç karanlıktayken (Zümer 6);

Var edildi basit bir sudan (Mürselat 20), Nutfeden, Alak’tan (Hac 5);

Ve de bir parçacık etten, kemikten (Muminun 14)…

Şekil verilirken ona rahimlerde (Âl-i İmrân 6);

Eşi de yaratıldı huzur bulsun diye (A’râf 189).

Çift çift kılınırken öyle (Fâtır 11);

Soyu sopu oldu bir de (Furkân 54).

 

Ama yine de insan bu ya işte;

İyilik ve kötülük kendine ilham edildiğinde (Şems 8),

İstediğini seçmede özgür olsa bile (İnsan 3),

Apaçık bir düşman kesildi Rabbine (Yasin 37),

Kendi kendine yeter sandı diye (Alak 7).

Dünya fani ama süslü (Ali İmran 14),

O ise çok zalim (İbrahim 34), pek nankör (Adiyat 6) ve inkârcı (İsra 89).

Şükrü az (Araf 10), acelesi çok (Enbiya 37).

Hem cimri (İsra 100),  hem kibirli (Nahl 29), hem de şımarık (Hud 10).

Çok tartışmacı (Kehf 54) ve çok inatçı (Müddessir 16).

Üstelik bir de cahil (Ahzab 72), hem de o kadar aciz (Hacc 73).

 

Ama sonra insan bu ya işte…

Can boğaza dayanınca bir gün (Kıyamet 26),

Gelir öteden beri kaçtığı ölüm (Kaf 19).

Ve bilir yapıp ettiklerini (Kıyamet 13).

Düşünür pişmanlıkla ne edeceğini (Furkan 27).

Ve anlar artık yalnızlığını tıpkı ilk yaratıldığı gibi (Kehf 48).

 

Anlar işte be gülüm anlar ammaa…

İnsan bu ya işte…

ŞAHABEDDİN KUTLU

One thought to “İNSAN BU YA İŞTE”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir