KURU BİR DALIN ŞİİRİ

Yaşamak için temsili değil gözümdeki ışık

Aradığım ne çok rüküş bir hayat ne de çok şık

Eğik, kambur halde sırtım ve kolumda kelle,

Ne ödedim, ya ne ödeyeceğim bu bedelle?

Yaşadım belki yaşamadım diyorum hepsini,

Gün ağarırken gözüm olmazları kesti mi?

Bugün sevdiğimi unutan bir yol giderken gurbete,

Günahları yellere bırakarak girdim sohbete.

Evlerin selamı birbirine çamaşır ipinden

Her gün yol gözler annem pencere dibinden,

Bir kaktüs boğarken içindeki suyu hikmete

Kalkan eller bir çocuk saçında döner merhamete.

Tek gayem, umudum şavkını görüp kul olmaktır,

Doğru yolu bulup sevgiliye yâr olmaktır,

Mushaflar çağırır inceden ebedi saadete,

Sevdiğimden sevilirsem doyulmaz muhabbete.

Aşığın aşığına sözü yeşertir çorak gönlü,

Kuru bir dal incinir, düşer, sona erir emanet ömrü,

Ağıdı yükselir her gün misafiri serçeden,

Aşktır bizi yaşlar ile olmazlara sevk eden.

ÖZGENUR KARACA

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir