MİRAC-I AHMEDÎYE

On iki yıl geçmişti müjdeden sonra Mekke’de,

Döner dururduk biz hû diye bu garip tekkede.

Yalnız O’na mahsustu bütün kelimat-ı tayyibe,

Dillerde en çok dolanandı bu yüce menkıbe.

 

Sen geliyorsun diye gökyüzü kapılarını açmıştı,

Semada kuşlar seninle birlikte aşkla yanmıştı.

O mübarek zâtını itinayla taşıdı cennet bineği,

İndirdi sonra selamladı seni peygamberler direği.

 

Eğildi geçti secde katına, peygamberler safına

Yükseldikçe yükseldi, vardı sidretü’l-müntehâya,

Koca ağaç dedi ki, ey sultanlar sultanı hoş geldin,

Baştan beri var olan bu mülkün sebebi sendin.

 

Az ileride kaza ve kaderi yazan kalemin cızırtısı duyuldu,

Durdu cebrail, ben gelemem, sen git diye buyurdu,

Resulullah bindi ipekten refrefe, yükseldi ilahi kuvvete,

Ben Rabbimi gördüm, dedi, kavuştu semada sevgiliye

 

Özgenur KARACA

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir