YAŞAMAK SANCISI

Yellerin selamladığı yapraklar ve gün bir ağustos akşamı,

Taştan patikalar ben yürüdükçe yürütüyor kavgamı,

Bir gönül sızısı kalbime işler diye kollarken arkamı

Yaşamak taze çekilmiş bir asude baharı bekler.

 

Üzerimde gönlümün süslü sevdalarının kokuşmuş ceketi

Yol ayrımlarında sarsılan zihnimin seçtiği hep o yanlış ciheti

Yarım gülüşlerle gözleyip ebediyen saracağım bu külliyeti

Yaşamak sarsılmaz yolunda yaralarla emekler.

 

Gecelerce ayıplar yıldızlar avare duruşumu,

Serin bir rüzgâr ulutur duyarım bu derin uçurumu,

Süresiz yoğurur umut kalıplarıyla hamurumu,

Yaşamak yeniden başlar örtündüğünde kepenkler.

 

Her gün tekrar doğmak doldurur bu yırtık günlüğü,

Başucumda saksısı kırılmış çürük hayaller küllüğü,

Göğsümde güneşlenir üstü örtülü gönül çöplüğü,

Yaşamak, suda yürürken iz bırakmayı düşler.

ÖZGENUR KARACA

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir